Književniku Vidosavu Stevanoviću, jednom od najznačajnijih srpskih pripovedača, romansijera i dramskih pisaca 20. veka, u ponedeljak uveče uručena je prestižna Nagrada Borisav Stanković "za celokupan književni opus”.
Nagradu, koja se sastoji od povelje, bareljefa sa likom Bore Stankovića (rad akademskiog vajara Stanimira Pavlovića) i novčanog dela, Stevanoviću su u ruke predali član žirija Aleksandar Laković i Miroslav Cera Mihailović, urednik Književne zajednice Borisav Stanković.
Podsećanja radi, žiri u sastavu Milo Lompar kao predsednik, te Slađana Jaćimović i Aleksandar Laković u svojstvu članova, odluku o nagradi doneo "jednoglasno".
Naglasili su u obrazloženju da Vidosav Stevanović, po svom stvaralaštvu, uz Miodraga Bulatovića i Dragoslava Mihailovića “spada u red pisaca bliskih delu Bore Stankovića”.
“Stevanovićevi junaci, kao malomoćni nesrećnici, svako na svoj, ali suštinski sličan način zle kobi, protagonisti su ogoljenog života bez ikakve mimikrije i maskiranja, a upravo se o tome nije trebalo pisati, niti govoriti, poželjno je bilo ignorisati ih, iako su bili vidljivi na svakom koraku, na ulici kao prosjaci, u crkvenim dvorištima kao beskućnici, u kafanama sa svim psihičkim traumama, u svratištima za uboge, poput likova iz knjige Božji ljudi Bore Stankovića”, navedeno je između ostalog u obrazloženju.
Stevanović je 35. dobitnik Borine nagrade.
Ove godine su gosti Borine nedelje, održane 60. put, bili književnici Ljubica Arsić, Živojin Rakočević i Dejan Aleksić, potom je u okviru okruglog stola osam filološkinja (Danica Andrejević, Sofija Miloradović, Snežana Milosavljević Milić, Valentina Pitulić, Ana Gvozdenović, Sena Mihailović Milošević, Tanja Rusimović i Ana Kozić) prezentovalo svoje radove o temi "Bora uvek nov".
Usledila je promocija romana Karota Darka Tuševljakovića, ovogodišnjeg dobitnika NIN-ove nagrade.
O temi "Moj Bora" takođe su u sklopu ove manifestacije govorili književnici Milisav Savić, Mihajlo Pantić i Sunčica Denić.
Organizator manifestacije je Književna zajednica Borisav Stanković.
Njen urednik Miroslav Cera Mihailović zahvalio se svim učesnicima, medijima i pokroviteljima i pozvao Vranjance da programe jedne od najstarijih književnih manifestacija u Srbiji prate i naredne godine.
Profil
Vidosav Stevanović (1942), pripovedač, romansijer, scenarista i dramski pisac. Prvu knjigu, zbirku pesama Trublje, objavio je 1967. godine, zatim zbirku priča Refuz mrtvak 1969 (zbog koje je otpočeo šestogodišnji sudski proces piscu zbog navodnog podrivanja društvenog poretka) i roman Nišči 1971, i svrstao se među najsnažnije glasove i najznačajnije pisce „crnog talasa“ 60-ih i 70-ih godina XX veka, „proze novog stila“ koju je zvanična kritika ocenila kao napad na socijalistički poredak i društvo. Posle toga objavio je još tridesetak književnih dela, među kojima su najpoznatije zbirke priča Periferijski zmajevi (1978), Carski rez (1984 – Andrićeva nagrada) i Zapečaćeni grad (1995); romani Konstantin Gorča (1975), Testament (1986 – Ninova nagrada), Ljubavni krug (1988), Sneg u Atini (1992) itd; tridesetak pozorišnih i radio-drama, između ostalih Noćas je noć (1981), Moj Lazare (1981), Poslednji gost (1983) itd, kao i nekoliko filmskih scenarija. Potom dnevničke knjige Dnevnik samoće (2010), Splin Pariza: dnevnik samoće 2 (2015), Dnevnik samoće 3: Boja prolaznosti stari (2017); politički esej Milošević, jedan epitaf (2001). U tri navrata objavljena su mu sabrana dela. Kao urednik u Prosveti proveo je deset godina, potom dve godine kao urednik u Srpskoj književnoj zadruzi. Radio je kao direktor i glavni urednik BIGZ-a, pretvorio ga je u najuspešnijeg i najtiražnijeg izdavača u Jugoslaviji 80-ih godina prošlog veka, zatim provodi dve godine kao poslednji generalni direktor u Prosveti koju zatim napušta pod pritiskom. Od 1989. radio je u Sarajevu u Svjetlosti kao savetnik. Iste godine osniva grupu Nezavisni pisci Jugoslavije iz koje kasnije nastaje Beogradski krug. Podnosi ostavku krajem 1990. U Srbiji, kao član Liberalnog foruma, podržava demokratsku opoziciju ali krajem 1991. napušta zemlju usled nacionalističke histerije i napada na njega i porodicu, iseljava se najpre u Grčku, a onda i Francusku, gde je dobio politički azil i potom francusko državljanstvo. Prevođen je na tridesetak jezika i dobitnik brojnih domaćih i stranih književnih priznanja, između ostalog i francuskog Ordena viteza reda umetnosti i literature. Vratio se iz egzila 2007, otkad živi povučeno u porodičnoj kući u Botunju blizu Kragujevca.
Svi dobitnici
Književnu nagradu Borisav Stanković dobijali su u prošlosti: Milorad Pavić, Miroslav Josić Višnjić, Dragoslav Mihailović, Svetlana Velmar Janković, Danilo Nikolić, Milica Mićić Dimovska, Jovan Radulović, Slobodan Džunić, Radovan Beli Marković, Antonije Isaković, Pavle Ugrinov, Goran Petrović, Momo Kapor, Milovan Danojlić, Dobrilo Nenadić, Mladen Markov, Miroslav Toholj, Radoslav Petković, Žarko Komanin, Vladan Matijević, Voja Čolanović, Drago Kekanović, Petar Milošević, Nikola Malović, Milisav Savić, Dušan Kovačević, Grozdana Olujić, Branimir Šćepanović, Siniša Kovačević, Petar Sarić, Mihajlo Pantić, Vladimir Pištalo, Emir Kusturica i Ljubica Arsić.
