Dileme oko rođenja Bore Stankovića: Kog je dana u martu i koje godine došao na svet

Ove godine proslavlja se sto pedeset godina od rođenja Borisava Stankovića, po mišljenju mnogih kritičara najvećeg modernog svetskog pisca, rođenog u Vranju. Među njima prednjači nemački slavista i prevodilac Borinih pripovedaka, profesor Robert Hodel.

Poslednjih nekoliko godina, prilikom svakog njegovog dolaska u Srbiju, u svakom razgovoru tema je bio Borisav Stanković. Hodel je govorio da je Borisav Stanković bez sumnje najveći moderni svetski pisac.

Isticao je: „Simonoviću, ovo što vi imate u Borisavu Stankoviću nema nijedna svetska književnost, nemaju ni Rusi“. Govorio je samouvereno, iako je doktorirao na ruskom modernom piscu Platonovu (Andrej Platonovič Klimentov (1899—1951.)

Opsednut srpskom književnoću i srpskim piscima, zainteresovao se za mučne dane Dragoslava Mihailovića na Golom Otoku. Sa neverovatnom upornošću i strpljenjm, proveo je sa njim je više od osamdeset sati razgovora. Tako je nastala njegova knjiga o srpskom akademiku Dragoslavu Mihailoviću- Reči od mramora.

Potom je nastavio sa prevođenjem Momčila Nastasijevića, Borisava Stanković, a sada i Rastka Petrovića i Meše Selimovića. Preveo je pripovetke Borisava Stankovića Priče sa Balkana (Erzählung vom Balkan, Leipziger Literaturverlag, september, 2022.) za koje je napisao predgovor.

O Stankovićevom životu i književnom stvaralaštvu napisao je jednu od najobimnijih i najsveobuhvatnijih studija Ranjav i željan, (Laguna, 2025.) koju je prevela i priredila profesorka Mina Đurić. Napisao je i studiju Ivo Andrić - očima stranca (Službeni glasnik 2025. godine. Pišući i prevodeći srpske pisce, profesor Hodel je, bez sumnje, najveći srpski ambasador, jer neumorno pronosi imena srpskih književnika u Nemačkoj i šire.

Proučavao je njegov životopis i otkrio nam neke nepoznate detalje iz života i književnog stvaralaštva Borisava Stankovića.

Nadajmo se da ćemo dve značajne godišnjice koje se padaju u martu ove godine- „sto pedeset godina od Borinog rođenja“ i „sto čedrdeset pet godina postojanja vranjske gimnazije“, dostojno obeležiti uz njegovo učešće. Onako kako to zaslužuje prvi svetski moderni velikan - Borisav Stanković.

Hodel je govorio i na promociji knjige Rista M. Simonović Gočoban, Vranje večna tema, (2023) kada je podsetio Vranjance na zasluge Riste Simonovića u istraživačkom radu o Borisavu Stankoviću. Njegove knjige bile su na prvom mestu u pisanju studije Ranjav i željan, stvarajući najpotpuniju Borinu bibliografiju i studiju o njegovom književnom stvaralaštvu.

Da li je u pitanju nemarnost, nezainteresovanost ili neznanje - ali o našem sugrađaninu, jednom od najvećih svetskih modernih pisaca ne znamo ni osnovne biografske podatke. Oni su objavljeni na nepouzdanom izvoru informacija - Vikipediji. Dodatnu zabunu unosi i tekst koji je Politika objavila povodom ovog jubileja jer, jer sadrži dosta netačnih podataka.

Posle sto pedeset godina od Borinog rođenja i dalje postoji nedoumica o datumu i godini njegovog rođenja. Razumljivo je što nismo sigurni za godinu, jer je prihvaćena 1876. godina na osnovu izjave baba Zlate. Robert Hodel pored „usvojene“ godine stavlja znak pitanja - 1876?

Takođe, nema sigurnosti ni u pogledu datuma njegovog rođenja, osim činjenice da je rođen na Sredoposnicu. Zabuni je doprinela nemarnost Borinih biografa, koji su prihvatili baba Zlatinu tvrdnju, a sebi davali za pravo da odlučuju ko će se baviti proučavanjem Borine biografije.

Članovi Borine porodice, bez ikakvog istraživačkog rada unosili su posebnu zabunu, kao što je sin Borine unuke Zore Živadinović.

On je govorio da je Janko Veselinović bio kum njegovoj baki, da je prezime Borine supruge Angeline Milutinović a ne Sabat, a Zora Živadinović je izjavila da nije trebalo da se objavi Borino delo Pod okupacijom.

Posle dodele Nobelove nagrade Ivi Andriću tvrdili su da ih je posećivao u Vršačkoj ulici iako je poznata činjenica da je Andrić u to vreme na predlog svog gimnazijskog profesora, rimokatolika, prvog ministra vera Kraljevine SHS Tugomira Alaupovića boravio u Vatikanu radi rešavanja katoličkih pitanja.

Poznate ličnosti iz kulturnog života Srbije - pisci Branimir Ćosić, Miodrag Svetovski i Vuka Pop Mladenova - imali su razgovor sa Stankovićem. Iz razgovora Svetovskog i Bore Stankovića 1924. godine u Vršačkoj ulici br. 14 na Dorćolu, povodom dvadeset petogodišnjice nastanka Koštane i Borinog pojavljivanja na srpskoj književnoj sceni, dolazimo do saznanja da i sam Bora nije znao kada je rođen.

„A dalje da priča o sebi, Bora nije mario. Gladeći brkove, priznao je toliko da je rođen na Sredoposnicu, one godine kada je Škodra paša bežeći iz Bosne prolazio niškim drumom. Pa izračunajte sad, dodade smejući se.

Po njegovom računu to je padalo nekako u martu 1875. godine. A ko zna opet, da li je tačno", zabeležili su.

Očigledno je, da Bora Stanković nije znao i nije bio zainteresovan da sazna tačan datum svog rođenja. Po podacima Jovana Hadži Vasiljevića, Škodra-paša kroz Srbiju nije prošao ni 1876, ni 1875, ni 1874. godine, već nešto ranije.

„Škodra pašin prolazak kroz Vranje i Ašarat (1841-1842, bunu protiv Usejin paše“, pisao je Jovan Hadži Vasiljević na osnovu podataka Leopolda Rankea iz njegovog dela Srbija i Turska u devetnajestom veku, koju je preveo Stojan Novaković, Godišnjica Nikolae Čupića, knjiga 16, Beograd, 1896.)

Bora očigledno nije znao istoriju, zbog čega se ne možete osloniti na ovu njegovu izjavu. Istorijske činjenice govore da je Škodra-paša iz Bosne prolazio niškim drumom u vreme Husejin paše.“ (Škodra-paša je ustvari Mustafa paša poznat kao Škodarlija, a o njemu je pisao Jovan Hadži Vasiljević na osnovu podatkaka Leopolda Rankea iz njegovog dela Srbija i Turska u devetnajestom veku. Rankeov rad preveo je Stojan Novaković, objavljen u Godišnjici Nikolae Čupića, knjiga 16, Beograd, 1896.)

Uzrok neznanja godine rođenja, ne samo kod Bore već i kod mnogih drugih Vranjanaca leži u viševekovnoj turskoj okupaciji Srbije, tokom koje osmanski činovnici nisu vodili matične knjige rođenih. Crkvene knjige još manje jer su sveštenici bili Grci, kasnije Bugari. Turke je jedino interesovalo da li su Srbi na vreme plaćali harač. Zato je jedini izvor podataka o njegovom rođenju bilo pamćenje i usmeno predanje.

Kako je Vranje bilo stalno na udaru osvajača, godine rođenja potomaka pamtile su se po istorijskim događajima, a meseci po verskim praznicima. Borini roditelji su umrli kada je imao nekoliko godina, a njegova baba Zlata, iako otresita i snažna žena, nije znala, ili možda nije htela da prijavi tačnu godinu rođenja unuka.

Razlog tome, kako je pisao Rista Simonović, bio je njen pokušaj da posle smrti sina Stojana, snaje Vaske, Borinih roditelja, i rano preminulog starijeg unuka, Borinog rođenog brata Timotija, zaštiti svog jedinog unuka od vojnih vežbi. Zato je kao godinu rođenja dala 1876. godinu, da ga „učini“ dve godine mlađim.

Uz to, u vreme Borinog rođenja 1876. godine, Vranje je bilo pod turskom okupacijom, vladala je velika nemaština i i baba Zlata nije imala mogućnosti da unuku plaća školarinu koja je bila obavezna. Zbog toga je njegovo školovanje odlagano kako bi se prikupila sredstva za njegovo obrazovanje.

Bora Stanković, po godini i datumu rođenja, spada u grupu retkih pisaca čija se godina rođenja ne zna. Koliko je nama poznato, slična situacija u svetskoj književnosti postoji kod francuskog pisca Žan Žaka Rusoa.

Da bi smo odredili datum rođenja, poslužićemo se matematičkim proračunom. Godinu rođenja utvrdićemo na osnovu postojećih dokumenata koje je Bora lično popunjavao, kao i na osnovu dokumenata koji se nalaze u arhivama.

Jedini način da se utvrdi datum Borinog rođenja bio je pashalni račun odnosno crkveni kalendarski proračun koji služi za određivanje datuma Uskrsa (Pashe) u hrišćanskom kalendaru, kao i drugih pokretnih praznika. Pasha je najveći hrišćanski praznik i obeležava Hristovo vaskrsenje, dok u jevrejskoj tradiciji reč Peach znači prolaz i odnosi se na prolaz anđela smrti i izlazak Jevreja iz Egipta. Iako je naziv isti, značenja su različita: jevrejska Pasha je Pesah, a hrišćanska Pasha je Uskrs.
Pošto je Uskrs pokretan praznik, njegov datum se računa svake godine na osnovu astronomsko-kalendarske godine koja uključuje prolećnu ravnodnevnicu, a to je 21. mart.

Pashvalno slovo je ključ po kome se utvrđuje kada će pasti Uskrs, a zatim i svi pokretni praznici. Poznato je da Uskrs nije vezan za određeni datum već za dan u nedelji. Postoji 35 pashalnih slova, što znači da postoji 35 različitih dana kada Uskrs može pasti, odnosno biti slavljen, u rasponu od 22. marta do 25 aprila. Treba imati u vidu da su se u vreme Borinog rođenja datumi računali po starom kalendaru.

Po starom kalendaru krsna slava Bore Stankovića - Sveti Nikola, poznat kao Nikoljdan, slavila se 6. decembra. Dan oslobođenja Vranja od Turaka po starom kalendaru bio je 19. januara 1878. godine, i Vranje nije oslobođeno na dan Svetog Atanasa, već na dan Svetog Makarija Misirca (Egipatski). Čak i po novom kalendaru na dan 31. januara upisan je svetac Petar i jevanđelist Marko.
Koliko je nama poznato Sveti Antanas (Atanas) je upisan u kalendar tek od 1919. godine, 31. januara, od kada Vranjanci slave svoje oslobođenje. O datumu Borinog rođenja pojavio se članak u beogradskom listu Vreme, autor članka koji nije upisao svoje inicijale napisao je:

„Jedan mu je rođak, po tim podacima doneo na hartiji paskvalni račun, izračunat dan i mesec, overen računom i g. Milanovića, profesora Univerziteta, ali je Stanković tu belešku negde zaturio i izgubio. Da se ne bi ponovo mučili računanjem, potražio je naš saradnik u Narodnoj biblioteci, sada već potpuno sređenoj, kalendar „Orao“ za 1876. godinu. Tu se uverio da je te godine Uskrs bio 4. aprila, a prva nedelja posta (pačista) počinjala je 22. februara, druga (bezimena), 29. februara, a treća (siropusna nedelja, znači nedelja kada se prestaje sa upotrebom sira i mlečnih proizvoda kao početak potpunog posta)) padala je 7. marta. U toj trećoj nedelji sreda je bila tačno 10. marta (mart se u to vreme zvao ožujak i vetreni) na dan mučenika Kodrata i Kiprijana.

Siniša Paunović koji je lično poznavao velikog pisca uzeo je na sebe da utvrdi tačan datum rođenja. Posle istraživanja, u članku Kada je rođen Borisav Stanković, objavljenom u Politici 22. februara 1951. godine, zaključio je da je Stanković rođen „10. marta po starom, odnosno 22. marta po novom kalendaru“. U svom radu Kada je stvarao najbolja dela, Bora Stanković je živeo u najvećoj oskudici, objavljenom u Politici 23. marta 1952. godine, Paunović je malo pomerio Stankovićev dan rođenja, navodeći 23. mart 1876. godine, kao datum Borinog rođenja.

Za vreme boravka srpske vojske, naroda i mitropolita Dimitrija (koji će postati prvi Patrijarh obnovljene srpske pravoslane crkve posle Prvog svetskog rata), štampan je na Krfu kalendar Domovina, za prostu 1918. godinu gde su datumi upisani po starom kalendaru.

Doprinos u davanju netačnih podataka o Borisavu Stankoviću imala je Borina porodica, supruga Angelina, kćeri, i unuka. Ni jedan od članova porodice nije pokazao interesovanje da se dođe ne samo do preciznotačnog datuma i godine rođenja, već uopšte.

Bora Stanković je rođen u Otomanskom carstvu, bio je podanik Obrenovićeve Kneževine i Kraljevine Srbije, Karađorđevićeve Kraljevine Srbije, a kasnije i Kraljevine SHS. Iako je Bora imao dve godine kada je Vranje oslobođeno od Turaka, filistri-scenaristi kojih se on uvek užasavao, u sedmoj epizodi serije o Andriću-Ivan Vasiljević i glumac Tihomir Stanić- predstavljali su ga kao jednog od junaka iz Božjih ljudi u hotelu „Moskva“ U toj sceni za Boru Stankovića kažu: „Turski sluga u Vranju, a austrijski u Beogradu“. Njegov životni put, kao i njegova književna sudbina, obeleženi su nedoumicama, ali i dubokom istinom koju je nosio u sebi-istinom o Vranju, o čoveku, i o vremenu koje je opisivao.

Iako je Angelina prihvatila 1876. kao zvaničnu godinu, nakon Borine smrti podnosila je zahteve raznim ministarstvima sa raznim datumima i godinama rođenja: 16, 22, 27 i 31. mart. Kao godina njegovog rođenja, bile su nabrojane sledeće: 1873, 1874, 1875, i 1876. I danas je kao godina Borinog rođenja prihvaćena 1876. koja je bila prestupna.

Kako smo došli do zaključka da je Borisav Stanković rođen u prestupnoj godini? Prestupna godina ima 366 dana i deljiva je sa brojem 4, ali nije deljiva sa 100, niti sa 400; Ako godinu podelimo sa brojem 4 i dobijeni broj nije deljiv sa 100 onda je godina prestupna.

Prilikom utvrđivanja datuma rođenja Borisava Stankovića, nužno je uzeti u obzir da li je godina upisana po po starom (julijanskom) ili novom (gregorijanskom) kalendaru. Kako je zabeležio Rista Simonović, po Zakonu o upotrebi novog kalendara od 23 (10) januara 1919. iz člana 6, novi kalendar stupio je na snagu 15. januara a počeo je da se primenjuje od 1. februara 1919. godine. Važio je samo unapred, a ne unazad.

Razlika u danima po starom i novom kalendaru je 13 dana. Tako bi:

- 16. mart po starom kalendaru bio 29. mart po novom,
- 22. mart po starom bio bi 3. april po novom,
- 27. mart po starom, bi bio 10. april po novom,
- 31. mart po starom bio bi 13 april po novom.

Kako se sredoposnica padala 10. marta po starom kalendaru, po novom je to 23. mart. Ako je tačna tvrdnja Borisava Stankovića da je rođen na sredoposnicu, onda je rođen 23. marta po novom kalendaru. Ovaj datum je treba smatrati pravim datumom Borinog rođenja po novom kalendaru.

Kako se 150 godišnjica Borinog rođenja pada u ovoj godini, valjalo bi datume prepraviti kao i mesec Borinog rođenja. Valjalo bi da Vranjanci, koji su, verujemo uradili Borinu biografiju za Vikipediju, isprave ove datume: 23. mart kao dan njegovog rođenja, i 21. oktobar 1927. kao datum kada je umro.

Ako bi pažljivo pročitali knjigu nemačkog slaviste, profesora Roberta Hodela Ranjav i željan uvideli bi niz grešaka koje su iz neznanja unete u Vikipediju, kao i u Muzej kuću. Verujemo da će ove godine, prilikom obeležavanja 150 godina rođenja Borisava Stankovića mnogi, potražiti njegove biografske i bibliografske podatke na Vikipediji kako bi obnovili svoje znanje o njemu.

Verovatno će se mlađe generacije prvi put „susresti“ sa Borom. Da li im smemo dozvoliti da posle veka i po od Borinog rođenja i sto godina od njegove smrti, u budućnosti uče netačne podatke iz nepouzdane Vikipedije?

Da li je velikan svetske književnosti to zaslužio?

Doprinos tome dala je i njegova supruga Angelina, kao i kćeri, osim Stanke, koje nisu pokazale interesovanje da se dođe do preciznog datuma rođenja.

Iako je supruga Angelina prihvatila 1876. godinu kao zvaničnu godinu rođenja svog supruga, nakon Borine smrti podnosila je zahteve raznim ministarstvima kako bi joj pripala Borina penzija. U nijednom njenom zahtevu nije bila upisana 1876. godina.
Bora Stanković je rođen u Otomanskom carstvu, bio je podanik Obrenovićeve Kneževine i Kraljevine Srbije, Karađorđevićeve Kraljevine Srbije, i Kraljevine SHS. Njegov životni put, kao i njegova književna sudbina, obeleženi su nedoumicama, ali i dubokom istinom koju je nosio u sebi-istinom o Vranju, o čoveku, i o vremenu koje je opisivao.

Iznećemo neke, verujemo nove pojedinosti koje bi mogle da doprinesu bližem određivanju datuma rođenja Borisava Stankovića.
Po izlasku novog Zakona o državnim službenicima 1923. godine, jedna komisija Ministarstva prosvete prevela je sve službenike na nova zvanja početkom 1924. godine. Stanković je tada bio zatečen u zvanju šefa Statističkog odseka i kao takav preveden u četvrtu grupu prve kategorije. Pošto se nije složio sa ovim prevođenjem, Bora Stanković je poveo spor pred Državnim savetom, sa ciljem da se poništi rešenje Ministarstva prosvete. Pored ostalih priloga, uz akta ovog spora nalaze se i „Podaci za razvrstavanje činovnika i službenika Ministarstva prosvete“. Podatke u ovom upitniku popunjavao je sam Stanković, i u odgovarajućoj rubrici napisao je da je rođen“ 27. marta 1875. godine. Dalje je naveo da je završio Pravni fakultet, da u vojsci ima čin podnarednika i druge podatke.

Bora Stanković je na Visokoj školi upisao Pravni fakultet, smer ekonomski. Po ugledu na Nemačku, u Srbiji i Rusiji uvedene su Kameralne nauke (latinska reč camerallia). Njihova osnovna svrha bila je obrazovanje državnih službenika za upravljanje javnim dobrima i finansijama, odnosno upravljanje prihodima i rashodima. Bora nije bio pravnik u pravom smislu reči i po dolasku u Beograd iz internacije 1916. nije mogao da se bavi advokaturom da bi preživeo, već je pisao o beogradskim šetnjama koje je objavljivao u okupatorskim, beogradskim novinama.
U aktima regulisanja njegove penzije, između ostalih priloga, nalazi se i uverenje Ministarstva prosvete (Pbr. 5831 od 6. maja 1927.g). u kojem se tvrdi „da je g. Borisav Stanković rođen 15. marta 1875.g.“ Uverenje je napisano pisaćom mašinom, ali je datum bio izostavljen, pa naknadno dopisan ručno pero držaljom.

Istoričari književnosti koji su se bavili proučavanjem godine njegovog rođenja uglavnom su prihvatili 1876. godinu, koju je dala baba Zlata. Dragoljub Vlatković nije želeo da se raspravlja o tome, smatrajući da je godina koju je dala „glava porodice“ baba Zlata dovoljno pouzdana.

Siniša Paunović je u jednom članku tvrdio da je Stanković rođen 1876, a u drugom 1875. godine.

Logično da se prihvati godina koju je dao najbliži član porodice- u ovom slučaju baba Zlata ili neki drugi blizak rođak, supruga Angelina i kćeri Ružica, Stanka i Desanka. Hroničar Vranja i jedan od najboljih poznavalaca Borinog života i književnog dela, Rista Simonović, dugo se bavio ovim pitanjem i na osnovu sačuvanog dokumenta V-960, vlasnik Arhiv Srbije) došao do zaključka da je Stanković rođen 1874. godine. O tome je polemisao sa Sinišom Paunovićem 28. novembra 1955. godine.

„Ne slažem se da se Bora rodio 1876. godine, jer i on sam prilikom upisa na fakultet meša ovu godinu sa 1875, a ja mislim da je bilo i ranije“, pisao je Simonović Paunoviću.

U pismu od 14. decembra 1955. godine, Siniša Paunović koji je lično poznavao Borisava Stankovića, obratio se se Simonoviću povodom nedoumica oko godine rođenja:

„Što se tiče godine rođenja kao što sam ti usmeno rekao, i njegov drug Vlajinac, pa i neki drugi Vranjanci, pomišljali su da je mogao biti stariji. Samo, to može da se zabeleži kao pretpostavka, a tvrđenje treba citirati kao tvrđenje toga i toga, naprimer tvoje, ako imaš dokumenta…Napominjem ti da sam pregledao puno stvari u vezi s tim datumom rođenja u pismima koja su mi stigla onda kad sam objavio ovaj feljton, ali priznajem ti da samo tebi i nikom drugom ne verujem“.

U istom predmetu, nalazi se venčanica i umrlica Borisava Stankovića, obe izdate od strane beogradske crkve hrama sv. Aleksandra Nevskog, u kojima se navodi da je rođen u Vranju i da je star 27. godina što ukazuje na 1875. kao godinu rođenja.
U izvodu umrlih stoji da je Borisav Stanković umro 21. oktobra od „uremije“, a shranjen 23. oktobra 1927. g. na beogradskom groblju. Navedeno je da je živeo 52 godine, što ponovo upućuje na 1875, kao moguću godinu rođenja.Iak, ovakvo računanje metodom oduzimanja nije uvek pouzdano, jer se zasniva na petpostavci o godini starosti.

Beogradski dnevni listovi i evropski književni časopisi objavili su vest o njegovoj smrti sa tačnim datumom i godinom - 21. oktobar 1927, ali su i pored toga postojale nedoumice.

Kod datuma Borine smrti navode se 21. i 22. oktobar 1927. godine, iako je sva beogradska štampa objavila da je preminuo 21. a sahranjen 23. oktobra.

Nedelju dana posle Borine smrti u beogradskom dnevnom listu Vreme od 27. oktobra, prvi put se pojavio nepotpisani članak posle Borine smrti i bez inicijala sa naslovom „Kada je rođen Bora Stanković?“

„Najvećima u oblasti naše nacionalne knjige neznaju se tačno datumi rođenja. Crkvene knjige pre oslobođenja u Vranju se nisu vodile. On sam znao je da je 1876. i tu je godinu davao kad je morao za službene podatke. Prema tome, godina 1874. koja je nekada navođena nije tačno navođena (Skerlić ne navodi nikakve, ni jedne ni druge). Ali pokojni Bora nije znao tačno mesec i dan svoga rođenja. Po kazivanju očeve matere, baba Zlata, koja ga se prihvatila po ranoj smrti materinoj, znao je toliko, da se rodio u sredu treće nedelje posta.“

„Prema tome, pisac ovih redova mišljenja je da kao datum Stankovićevog rođenja treba uzimati 27. mart 1875. godine, jer je on jedino tačan.“ (Miloje R. Nikolić, Republika, 17. juli 1956, Ќada je rođen Borisav Stanković, 27. marta 1876. ili 27. marta 1875.
Posle devet godina od Borine „saradnje“ u Beogradskim novinama i nakon njegove smrti, književni kritičari koji su pisali o njemu, nisu se potpisivali punim imenom, kao da su se bojali represivnih mera i želeli da ostanu anonimni.

U časopisu Venac, u svesci broj 2 za oktobar 1927. godine objavljen je članak bez inicijala. Rista Simonović je u vreme bugarske okupacije otrgnuo dve stranice iz Venca i sačuvao ih ispod crepova na krovu svoje kuće, jer je za čuvanje srpske knjige sledila i smrtna kazna. U Vencu je objavljeno:

„Umro je u 52-oj godini, ožaljen od svih koji umeju da cene istinske darove“, što ukazuje da je Bora rođen 1875. godine.

Na umrlici Borinog druga iz odeljenja vranjske gimnazije Dimitrije Hadži Mikića, (napisao brošuru Motiv tuge u muzici južne Srbije 1940. godine) dolazi se do zaključka da je Stanković rođen 1875. godine. Najstariji đak u njegovom odeljenju bio je dr poljoprivrednih nauka Uroš Stajić, rođen 1873. godine.

Kao penzioner 6. maja 1927. godine-pet meseci pre smrti- Bora je dobio uverenje od Ministarstva prosvete Kraljevine SHS, zavedeno pod brojem 5831 u kome se navodi:

„Da je g. Borisav Stanković rođen marta 1875. god. i da je podanik Kraljevine SHS…“

Na osnovu dokumentacije koju poseduje Arhiv Srbije V-960, najverovatnija godina Borinog rođenja je 1874, dok je 1875. manje verovatna. Na osnovu dokumenata koje je sam Stanković potpisivao, kao i intervjua koji je dao Miodragu Svetovskom, jasno je da je bio svestan da je rođen 1874. ili 1875, a ne 1876. godine.

Bora je znao da je rođen 1875. ili 1874. a ne 1876. jer za ovu godinu ne postoji nijedan zvaničan dokument.

U Vranju, u periodu Borinog rođenja, u razmaku od nekoliko godina, rodilo se više intelektualaca koji su su stekli ugled i postali poznati i van granica zemlje: Borisav Stanković, pravnik dr Đorđe Tasić, arhimandrit Justin Popović, geograf Rista T. Nikolić, Hadži Todor Dimitrijević, Jovan Hadži Vasiljević, dr Milan Vlajinac, general dr Jordan Stajić, dr Uroš Stajić, dr Milan Stajić i drugi.

Svi su rođeni na relativno malom prostoru, bili su vršnjaci i dobro su se poznavali iz osnovne i srednje škole. Ipak, nijedan od njih nije ostavio pisani trag o Stankoviću.

Prema pojedinim dokumentima Stanković je rođen 1875. godine. Najstariji đak u njegovom odeljenju bio je dr poljoprivrednih nauka Uroš Stajić, rođen 1873. godine.

Na osnovu dosadašnjih, višegodišnjih istraživanja može se sa sigurnošću tvrditi da je Borisav Stanković rođen 23. marta, a da je preminuo 21. oktobra 1927. godine.

Da li je rođen 1875. ili 1874. ostaje nedovoljno utvrđeno.

Sa sigurnošću se, međutim, može tvrditi da nije rođen 1876. godine, jer ne postoji ni jedan zvanični dokument u kome je ta godina upisana-ni u arhivima, ni u muzejima, ni u bibliotekama.